نمی دونی وقتی پست نه ماهگیمونو دیدم چه حالی شدم...

همه جور حسی اومد سراغم ولی 

بیشتر از همه خجالت کشیدم. آخه من نه ماهگیمونو یادم رفت. آخه خیلی وقته این جا
هیچی واست ننوشتم.

جوجویی ببخش که گاهی پیشیت فراموش کار می شه. ببخش که  غر می زنه و زود عصبانی
می شه و معمولا به حرفت گوش نمی کنه و تو غصه می خوری...

جوجویی پیشی دوست داره خیلی زیادتر از اونی که فکرشو کنی...

مرسی که همه روزای این نه ماه و نیم پیشم بودی و مواظبم بودی. مرسی که همیشه به حرفام
و غرغرام گوش دادی. مرسی که باهام خیلی جاها اومدی و مرسی که همیشه کاری کردی که بهت افتخار کنم...

بهترین چیزا رو همیشه واست آرزو می کنم. چون تو بهترین چیز زندگی منی...

                                                                                                                 پیشی