غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبز سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟

                                                          جوجو

خواب که بودم به تو فک می کردم تو خواب و بی خوابی بود...

داشتم فک می کردم چه قدر خوبه که تو رو دارم که تو هستی.

به تو که فک می کنم تنم گرم می شه پر از تمام اون چیزایی می شم که ندارم.

مرسی که هستی ... دوست دارم برای تمام همیشه.

                                                                           جوجو

من به تو می گم و تو هم باو نکن اما بار کن.

این روزا هر جور که راه می رم و هر جور که نفس می کشم و هر جور که غلت می زنم

به تو فک می کنم و وقتی بهت می گم باورت نمی شه.

مدام از این قلبا دور سرم می چرخه و عشقولانهگی من رو بیشتر و بیشتر می کنه.

الان که دارم اینا رو می نویسم بیشتر به این موضوع شک می کنم.

راستش رو بگو چیز خوم کردی یا ورد خووندی؟

شایدم دوتاش...

الان ۱۹ ماه و یک هفته از ما شدنمون گذشته.

ولی انگار که همین که ما شدیم دیروز بود هنوز تازه تازه است برام مثل یه نون داغ داغ...

هرچند خیلی ساعتا و خیلی روزای هفته و ماه رو باهمیم

 ولی بازم دلم برات تنگ می شه

 من که می گم چیز خورم کردی می گی نه.

                                                                               جوجو

زیاد فکر کردم که تو را برای چه می خواهم ....چه چیزی را می خواهم با تو تجربه کنم ؟؟؟

ایا من و توو دریا به هنگام طلوع یا غروب خورشید اینقدر خواستنی است؟

 یا قدم زدن با تو در باران غمگین پاییزی ....یا برف بازی شادمانه ی ما وقتی که گلوله های برف را پر از عاشقانه هایمان می کنیم و به سوی هم پرتاب...؟؟؟

 یا خیره شدن در نی نی چشمانی که همه ی آسمان من در اوست؟؟

بوسیدن لبهایی که سرچشمه ی شرابهای آسمانی است؟

و حس کردن دستانی که مهربانی اهورایی را در رگهای سرد من جاری می کند؟

براستی من تو را برای چه می خواهم؟برای همآغوشی ناگزیر ببرهای وحشی تنم با مارهای خوش ترکیب پیکر بیقرار تو؟

برای کودکانی که از من و تو زادن را می طلبند و نام پدر و مادر برای من و تو؟

برای چه دیوانه وار بر دیوارهای اتشین دلم چنگ می زنم و تو را صدا می کنم؟

زیاد فکر کردم....شاید برای یه شب سرد زمستان می خواهمت....که من باشم و تو باشی و هیچ....برای اتشی و فنجان گرم و دستهای گرمتر ما...و گم شدن در اغوش مهربان تو تا ابد....برای صبحی که چشمان من فقط بر چهره ی نازنین تو باز شود و رخوت بی مانند خواب دوباره ...وقتی که در آغوش من پناه می گیری و سرانگشتان عاشق من خطوط صورتت را نوازش می کند...یا غروبی که با همیم و دلتنگی مرا خرد نمی کند ....چرا که دلیلی برای دلتنگیم نیست...شاید تو را برای خودم می خواهم .....که احساس کنم خوشبخت تر از من کسی نیست و کاشف واقعی مرزهای ناشناخته ی روح تو تنها من بوده است...که حست کنم و با هم ترانه هایی را بشنویم که من در نبودت باآانها زندگی کرده ام...

اما...

اما دوستت دارم نه به به خاطر اینها نه به خاطر تمام آن چیزهایی که می گویم و می خواهم ....

دوستت دارم به خاطر اینکه تو ، تو هستی. تو همان تمام نا تمام من همان نیمه گم شده ام، دوستت دارم چون تو خودت هستی بی هیچ چیز دیگر... دوستت ارم آن چنان عاشقانه که تنها مای بزرگمان به آن اندازه ست........دوستت دارم.

نه ماهگیمون مبارک

            جوجو                                                                          

می بینی چه قدر زود گذشت....

داشتم فک می کردم. همه چی مثل یه فیلم از جلو چشام گذشت.

 لحظه های خوب لحظه های خیلی خوب لحظه های شادی لحظه های دوری...

داشتم فک می کردم همچینم زود نگذشتا.

یاد اون شلوار پاره من توی اون رستوران.

یا اون عکسها و شبها. شبهایی که به صب وصل می شدن.  یادشون به خیر.

روزها داره می گذره پیشی. می بینی تند و تند می گذره.

الان انگاری یه مای گنده گنده دارم که هی همین طور داره گنده تر می شه.

دوست دارم پیشی خانم خوشکلم. خیلی خیلی زیاد.

هشت ماهگیمون که مبارک ایشالا جشن هشت سالگی.

کلی دلم برات تنگ شده ها......

                                                                                      جوجو

آخر مگر می شود حوصله کرد؟

نه!

باور کن نمی شود...

آن همه این ثانیه های زنجیر وار را.

                                              جوجو

سرآغاز آب بود؛

       و خاک و سنگ،

       و من.

تا تو آمدی...

آغاز سرآغاز.

             - بهانه ای نیست.

               یا دلیلی برای هر آنچه نیست -

تا تو آمدی...

       من نیز از آب آمدم؛

       که سنگ آب شد؛

       و خاک من؛

       غبار از تن و من از تن.

و من...

آکنده از تو؛

تا تو آمدی.

                                         جوجو

                                                        جوجو

این روزها گرم گرمم

به آغوشت می اندیشم...

نگاهت که می کنم خیره خیره

پرواز می کنم

و تو

اینجایی

در آغوشم

و من

گرم گرمم

به آغوشت می اندیشم....

                                       جوجو

کسی نیست.

کسی نیست انگار.

باز من مانده ام و بی تابی.

کسی نیست انگار.

و من

در آغوشت،

بهانه هایم را به نگاهی باخته ام.

هیچ می دانستی؛

تمام این روزها خوابهایم،

از آن توست.

و تو

می دانم؛

که اینجایی.

نگاه که می کنم تنم را،

تن بی تنم را،

تو را که ایستاده ای؛

غرور آباد عشقم  را می بینم.

                                                                         جوجو

پیشی نوشت: از جوجو پرسیدم غرور آباد عشق یعنی چی؟ اونم توضیحات جامع و کاملی داد که دیدم حیفه همراه این شعر یادگار نمونه. این است آن توضیحات:

به روستا مي گن آبادي، يه جايي مثل سرزمين، اما سر زمين پر از سبزي و زيبايي 

فرض کن کوير رو. تو کوير هيچ جا آب نيست. حالا اگه يه جا آب پيدا بشه اونجا سرسبز مي شه. اونجا آبادي مي گن بهش. انگاري که توي يه برهوت همين يه تيکه از سرزمين خدا سر سبزه اين آباديه ديگه. حالا توي اين آبادي که اينجا داريم، به جاي سرسبزي اون آبادي مذکور توي کوير، عشق داريم. يعني که توي دنيا که عشق نمي توني پيدا کني، يه جايي هست که عشق پيدا کردي و آباد شده. به خاطر وجود عشقه که آباد شده. اما غرور: اين آبادي که با عشق آباد شده هرجايي نيست که، کميابه. نمي شه به راحتي پيداش کرد. برای همين بهش غرور مي ورزي. به آبادي عشقت مغروري، مغروری که اين آبادي رو داري و عضوی از اين آبادي هستي.

                                            جوجو

اینجا

کنار این بی تابی ها

که تو را می خوانند؛

کنار این بی پروایی ها

که عشق می سرایند؛

رویایی است

که رویا نیست؛

و گلی

که گل نیست؛

و من،

در آغوشش.

لب هایم را به نفس هایت دوخته ام.

اینجا

کسی نیست انگار

دنیایی نیست انگار

تویی

و من

و عشق

و گرمایی به بی همتایی تو...

                                                    جوجو

نگاهت انتهای شبهای بارانی است و من هنوز خیس نگاه توام!

                                                            جوجو

اینجا کنار تو ایستادن خود عشق است، خود رویا، خود بی تابی.

تو را که می بینم عشق می بینم، شور، زندگی، تمام نا تمامم.

تو را که می بوسم انگار تمامم غرق تو می شود.

و تو

انگار خود منی.

و تو

انگار خود عشقی.

و تو...

و تو خود تویی.

خود بی تابی، خود عشق.

تو را که به آغوش می کشم،

تو که مرا می بوسی،

مست می شوم.

مست تو

خود تو

خود عشق

خود من

خود ما.....

                                                                                   جوجو

پیشی نوشت: مرسی جوجو. منم همینایی که گفتی. است...
پیش تو نشستن وقتی اینو می نوشتی خیلی کیف داره، خیلی زیاد...
دوستت دارم جوجو جونم...
عیدت هم خیلی مبارک. (با تاخیر!)

                                                       جوجو

گفتم بارها و بارها گفتم و تو باور نکردی.

تو بزرگی بزرگتر از آنچه می اندیشی.

تو بزرگی به بزرگی روح بزرگت

و امروز با تمام وجود بزرگیت را به رخم کشیدی.

و امروز بزرگی ات را نه به من به همه نمایاندی.

یادت هست می گفتم و تو باور نداشتی.

امروز در آغوشت در گرمای عشقمان که بودم

امروز در نگاه تو که خیره به چشمانم از همیشه سخن می گفت

امروز که نفس هایم را به بوسه هایت دوختم............

نمی دانم انگار هزاران هزار سال بود تو را می جستم

با تو حرف می زدم

انگار هزاران سال بود دوستت دارم.

و امروز تمام تنم پر از تو شد پر از عشق.

تمامم کن! تمام نا تمام من.

                                                               جوجو

نگاهت می کنم، اینجا سرزمین ماست، دنیایی از جنس ما، از عشق.

نگاهت می کنم، نفس هایم را به نگاهت می بازم.

نگاهت می کنم، می خندی، می خندم.

نگاهت می کنم، پر از عشق می شوم، پر از تو...

گاهی سکوت به اندازه تمام درد دل هاست.

آن گاه است که چشم ها با هم سخن می گویند.

از رازها و از عشق های نهان.

چشم هایم چیزی گفت یا نه نمی دانم؛

ام می خواهم فریاد زنم که...

                               دوستت دارم.

جوجو

 این بار را می دانم...

می دانم که فردا میایی.

می دانم فردا پر از عشق است؛

پر از پرواز،

پر از تو.

تمام تنم تو را فریاد می زند، تمام نا تمامم.

این ثانیه سراسر دل تنگی است؛

سراسر بی تابی و التهاب.

کاش این ثانیه در چشم بر هم زدنی بگذرند.

و من

نفس هایم را به نگاهت بسپارم.

                                       جوجو

2 روز دیگر...

گوش کن؛ می شنوی؟ صدایی می آید.

صدای بی تابی قلب هایمان است؛

صدای خروش هم آغوشی بوسه هایمان؛

چه روزهایی، پر از تو، پر از من، پر از ما.

پر از عشق....

10 روز دگر مانده...

و من،

تمام تنم پر از انتظار است....

این روزها به هر سو می نگرنم نگاهی می بینم آشنا.

صداها انگار نیستن جز یکی.

راه می روم.

به راه رفتم می خندم، پر از پرواز است.

نه این چنین.

اما این چنین...

می دانم و تو هم می دانی که چگونه پر از پروازم.

راه که می روم تنها نیستم

روزهاست تنها نیستم

ایستادنم، خندیدنم، خرید رفتنم، نشستنم، فکر کردنم، نوشتنم.......و تمام بودن هایم.

تمام نگاه ها، تمام صداها....

این تویی...

تمام نا تمام من.

                                           جوجو

                                    جوجو

جوجو

در آغوش تو می گیرم بهاری را که سپید روزهایی در یادش بودم. 
تو آغاز خواب نیستی یا رویا

من بیدارم نه در رویا
کسی نیست انگار 

و من تورا و تو مرا مشق عشق می دهیم 
و سر انجام غباری را می زداییم 
که حتی رنگین باران های سیل آسا برش غربتی بوده اند.
من به زبانم می گویم خلسه ای نیست
بگذار تا آرام گیریم
خلوت بی رنگی ما نیز از آن ماست

اگر فقط یک بار به چیزی بنگریم 
که حتی ماه نیز به آن نیندیشید. 
به عشق...

زندگی آغازی و پایانی و بهاری نیست 
که تنها بگذرانیم و نگوییم که چگونه به آن خندیدیم.

غربتی است از فراسوی آسمان ها آمده
که چه کنم های زرد ما را مشق دهد
حتی غروب نیز با تو دلم آرام است.
و با عشق....
و تو چون بارانی بهاری هستی 
و من برفی زمستانی.
غبار آلودگی ام را نیز تو ببخش
اگر فرصت جانکاهی بر باده بی باره گشته ام را گم کرده ام.

هستی بر هستی ات مهتاب وار می رقصد 

که تو لبریز پروازی.

 
نمی توانم آن گونه که بایدم چیزی بگویم
 نمی توانم آن گونه که بایدم چیزی بگویم
اما
اما باور کن
 نه به سياهي اين تار شب
که به سپيدي روزگاري که مي آيد
بر کف بي بهانه ام
از دستانت رنج مي زدايم 
و فرياد بر مي آرم
که اي آسمان اين دروغين شب ها
نيک بنگريد
که کسي هست کنارم که بلندايش
از بلنداي آبيت
بلند پرواز تر است
که کسي هست که بداند عشق چيست
و من
و من تمام خويش را
تمام احساسم را 

تمام روح بي روحم را
به او مي دهم

تمام عشقم را

او
او تمام ناتمام من است
و مي غرم که تويي کنارم
و فريادم را به گوش تمام آدم ها خواهم رسانيد
که تمام ناتمام اينجاست
کنار من.
زيبا و مغرور.

تا شمع تو افروخته پروانه شدم
با صبر ز دیدن تو بیگانه شدم
در روی تو بی قرار شد مردم چشم
یعنی که پری دیدم و دیوانه شدم

اما ديگر مني است
نمي دانم چگونه گفتم من

ديگر مني نيست
من شده ام تو
 تنها تو
و اين آغازي است
آغاز راهي که مي انجامد
به
عشق...
تنها عشق... 

و تو

همين
تمام من تنها تو شده اي و بس...