نمی دونی وقتی پست نه ماهگیمونو دیدم چه حالی شدم...

همه جور حسی اومد سراغم ولی 

بیشتر از همه خجالت کشیدم. آخه من نه ماهگیمونو یادم رفت. آخه خیلی وقته این جا
هیچی واست ننوشتم.

جوجویی ببخش که گاهی پیشیت فراموش کار می شه. ببخش که  غر می زنه و زود عصبانی
می شه و معمولا به حرفت گوش نمی کنه و تو غصه می خوری...

جوجویی پیشی دوست داره خیلی زیادتر از اونی که فکرشو کنی...

مرسی که همه روزای این نه ماه و نیم پیشم بودی و مواظبم بودی. مرسی که همیشه به حرفام
و غرغرام گوش دادی. مرسی که باهام خیلی جاها اومدی و مرسی که همیشه کاری کردی که بهت افتخار کنم...

بهترین چیزا رو همیشه واست آرزو می کنم. چون تو بهترین چیز زندگی منی...

                                                                                                                 پیشی

جوجویی، یادت می یاد شش ماه پیش،

یه شب انقدر شجاع شدیم که حرف دلمونو بزنیم؟

چقدر خوشحالم که اون شب خجالت نکشیدیم...

شش ماهگی ما شدنمون مبارک. 

درضمن مرسی از کادو. دیدی یادت رفت توش برام یادگاری بنویسی؟

همیشه دوست دارم. هرجا که باشم....

                                                                                                پیشی

گفتنش بهانه نمی خواهد،

هرچقدر بگویی هنوز تازه است و شنیدنی...

بارها گفته ام و شنیده ام و باز می گویم و می گویم و می شنوم...

همیشه دوستت دارم

بی بهانه و دلیل.

نه که دلیل ندارد، دارد.

بهانه های کوچک و بزرگی دارم برای دوست داشتنت،

ولی چه بهانه ای بزرگ تر از این که تو، تویی... 

                                                                                                  پیشی

نمی دونم دیشب چی شد،
نمی دونم چرا انقدر بهونه گرفتم،
نمی دونم دلم از چی و از کی پر بود،
نمی دونم اون گریه ها برای چی بود،
نمی دونم اون همه اشک از کجا اومد،
نمی دونم چرا وقت خداحافظی با غصه رفتم،
نمی دونم چرا تو رو با غصه هام غصه دار کردم،
نمی دونم...

می دونم که نباید این جوری می شد،
می دونم باید از اول حرف می زدم،
می دونم باید در جواب سوالت می گفتم آره،
                  سؤالی که پر از عشق بود و چند بار ازم پرسیدی،
                 پرسیدی می خوام گریه کنم؟ 
                و من هربار گفتم نه درحالی که تو دلم طوفان به پا بود...
می دونم خوابت می یومد ولی به گریه هام گوش دادی،
می دونم روزت در نگرانی گذشت،
می دونم... 

می خوام اعتراف کنم دلم برای صدای شیطونت که بهم گفت غصه نخور تنگ شده بود.
             آخه نصف شبا صدات صدای خودت نیست...
می خوام اعتراف کنم همون یه جمله برای آروم کردنم کافی بود...
می خوام اعتراف کنم...

                                                                                                   پیشی 
 

من...
تو...
ما...  
               این جا...
                آن جا...
                به فاصله یک قاره...
                دور از همیم آیا؟

نه
نزدیک تر از نزدیکی هاییم...
و بینمان هیچ نیست،
جز عشق...
که نزدیکمان می کند.

بی فاصله عشق، عشق نیست...
 شاید عادت است،
یا وابستگی...

بین ما تنها عشق است و عشق است و عشق...
که روز به روز افزون می شود،
و دلم ذوب می شود از گرمایش...

تو که حرف می زنی،
من گوش می سپارم...
کاش بدانی که گوش می دادم،
که دلم برایت پر می کشید،
که گرفت از غصه هایت،
که درآغوشم بودی و من می شنیدم...
هیچ نداشتم بگویم،
نتوانستم پاسخ دهم به دل دریاییت...

فقط می گویم:
 همه دلتنگی ها و بی تابی ها و نگرانی ها،
با کنار هم بودن شاید ساده شود و قابل تحمل...

می دانم که می دانی،
حرف هایم تکرایست...
فقط برای این است که بدانی من هم می دانم،
و دوستت دارم...

                                                                                             پیشی

مهربانم،

نمی دانم کلمات می توانند بگویند چه قدر دوستت دارم؟

نه، هیچ کلمه ای نیست که بیان کند عشقم را...

می دانی که تو را بیش از آنچه بتوانم بگویم دوست دارم.

بیشتر از تمام بوده ها و نبوده ها،

و همه آرزوها...  

مهربانم،

عشق به تو لحظه لحظه وجودم را لبریز می کند.

این عشق بی پایان است،

هر روز بیشتر می شود و من هر روز می پرسم،

مگر می شود تو را بیش از این دوست داشت؟

و روز بعد می بینم که آری، می شود...

گاهی فکر می کنم من چه کرده ام که این عشق پاداشم بوده؟

چه طور به خدا بگویم شاکرم برای داشتنت...

مهربان ترینم،

هر چه بنویسم کم است...

بیش از این نمی نویسم...

فقط می گویم:

                           دوستت دارم

                                     و همیشه دوستت دارم...

                                                                                                                 پیشی

سه ماه است هر روز و هر شب در فکر و روح و جانمی...

سه ماه است رنگین کرده ای لحظه هایم را...

سه ماه است شده ای تمام ناتمامم...

سه ماهگی ما شدنمون مبارک جوجو.

آرزو می کنم ماه ها و سال ها کنار هم باشیم.

                                                                                                    پیشی

و اکنون٬
در آستانه سفرم٬
سفری دور٬
سفری تنها٬
سفری دلتنگ...
که شاید اصلا سفر نیست.
شاید اصلا نمی روم...

می روم،
ولی قلبم با توست.
این رفتن نیست٬
ماندن است٬
با تو بودن است٬
ولی چه سود؟
اشک ها امانم نمی دهند.
می غلتند بر گونه هایم.
و نمی توانم بگویمشان که بایستند.

می دانم،
لحظه های سبزی داشتیم.
و لحظه های سبزتری در پیش رو
چه کنم؟
می ترسم از تاریکی،
که نمی شناسمش.
از روزهایی که نیامده اند.
از تنهایی،
از سرما...

به دلم بگو...
بگو که هستی.
که همیشه هستی.
که تنها نیست...
که ما شده است.
ما یی به وسعت بی کران شادی ها،
و عظمت روشنایی،
و پاکی مهربانی...

و من،
تکه ای دارم از وجود تو،
که سفید است و سخت.
شاید آن تکه،
مرحمی باشد بر دل تنگم،
در شب های سرد...

می روم...
به افق ها می نگرم.
و آن ترانه در گوشم می خواند که:
«وقتی می آی صدای پات
از همه جاده ها می یاد
انگار نه از یه شهر دور
که از همه دنیا می یاد»

و می اندیشم به لحظه دیدار،
که دور است و نزدیک...
می دانم،
آن لحظه می آید.
و من بار دیگر،
خود را به آغوش گرمت می سپارم.

می اندیشم،
به صدای مهربانت،
که رهایم می کند از همه دلتنگی ها.
و به یاد می آورم،
آنچه می گفتی...
و لبخندی بر لبم می نشاند،
مرور روزهایی که گذراندیم.
و عشقی که لبریزمان کرد.
و این گونه شاید،
می توانم،
بمانم و بشمارم روزها را،
تا برسد آن لحظه که منتظرش هستیم.

و می دانم که لحظه ای است،
آسمانی،
از جنس نور،
که می شود با آن،
دوری ها را روشن کرد
و تنهایی ها را...

من که می دانم،
تو همین جایی...
می یابمت اگر کمی نگاه کنم.
تو نزدیک تر از آنچه هستی که فکر می کنم.
تو این جایی،
در قلبم...
و با هر بار طپش می شنوم صدایت را،
و حس می کنم گرمی وجودت را...

و این گونه شاید ساده تر باشد،
تحمل بغضی که گلویم را می فشارد...

                                                                                          پیشی
                                                                                    ۲۲ فروردین ۱۳۸۷

                                                                         پیشی

از روزی که شروع کردم به دوست داشتنت روز به روز بیشتر عاشقت می شم.
وقتی با هم حرف می زنیم از زمین جدا می شم و اوج می گیرم... می رم تو آسمونا...
با تو احساسی رو تجربه کردم که همه عمرم آرزوشو داشتم. تو رویاهام عشق همین بود...
 نه، این خیلی قشنگ تره. خیلی خیلی قشنگ تر از چیزی که تو خیال من بود...

من عاشقم. عاشق تو و هر روز عاشق تر می شم.

عاشق تر می شم
                                وقتی می گی باهات حرف بزنم و بگم ته دلم چیه...
                                وقتی می ذاری هر چی تو دلمه خالی بشه... 
                                وقتی سکوت می کنی و فقط گوش می دی...
                                وقتی بارها ازم می پرسی که مطمئنم ته دلم هیچی نمونده...  

عاشق تر می شم
                                وقتی حرف می زنیم...
                                از در و دیوار، هر چیز و هرکس...
                                و بیشتر وقتی نتیجه می گیریم...
                                با هم نتیجه می گیریم...

عاشق تر می شم
                               وقتی می گی دیگه منی در کار نیست...
                               وقتی می گی الان یکی شدیم، «ما» شدیم...
                               وقتی می گی دیگه کارامون به خاطر خودم یا خودت نیست...
                               به خاطر خودمونه...همون «ما»...

و عاشق تر می شم  
                               وقتی دلم برات تنگ می شه...
                               وقتی تلفن زنگ می زنه و قطع می شه... 
                               لازم نیست اسمتو بخونم، می دونم خودتی...  

ازت ممنونم... ممنونم چون عشقو به من یاد دادی. من و تو با هم مشق عشق نوشتیم.
خیلی چیزا ازت یاد گرفتم. چیزایی که بیشتر از همه دنیا ارزش دارن...

دوستت دارم... خیلی خیلی دوستت دارم...

                                                                                                                پیشی
                            

دوستت دارم
به خاطر دوستی
به خاطر عشق
و به خاطر محبت...

همیشه دوستت دارم
به خاطر همه روزهایی که بودی
و تنها نبودم....
 

به خاطر اعتمادت
و صداقتت

به خاطر گوش هایت که شنواست
و شانه هایت که محکم است
و آغوشت که گشوده است
و صدایت که آرامش بخش تر است از هر صدایی...

همیشه دوستت دارم
برای همیشه
تا ابد

و باز هم دوستت دارم....

                                                                                                 پیشی

می خواهم با تو زمزمه کنم
لحظه ها را
با تو لحظه ها طعم دیگری دارند

                             خورشید چون همیشه طلوع می کند
                             این طلوع اما
                             طلوع دیگری است
                             رنگین کمان زیباتر است از قبل
                             و باران
                             پر می کند وجودم را از لذت

به خاطر همه زیبایی ها
با تو می مانم
تا بسازیم جهانمان را
پرش کنیم از آنچه می ستاییم
و ناممکن ها را ممکن سازیم

                              زندگی ام با تو پرمعناست
                              واژه هایم عمیق
                              شعرم پرامید
                              و لحظه هایم رنگین

                              دیگر چه می خواهم؟

                                                                                               پیشی