جوجو

نمی دونم دیشب چی شد،
نمی دونم چرا انقدر بهونه گرفتم،
نمی دونم دلم از چی و از کی پر بود،
نمی دونم اون گریه ها برای چی بود،
نمی دونم اون همه اشک از کجا اومد،
نمی دونم چرا وقت خداحافظی با غصه رفتم،
نمی دونم چرا تو رو با غصه هام غصه دار کردم،
نمی دونم...

می دونم که نباید این جوری می شد،
می دونم باید از اول حرف می زدم،
می دونم باید در جواب سوالت می گفتم آره،
                  سؤالی که پر از عشق بود و چند بار ازم پرسیدی،
                 پرسیدی می خوام گریه کنم؟ 
                و من هربار گفتم نه درحالی که تو دلم طوفان به پا بود...
می دونم خوابت می یومد ولی به گریه هام گوش دادی،
می دونم روزت در نگرانی گذشت،
می دونم... 

می خوام اعتراف کنم دلم برای صدای شیطونت که بهم گفت غصه نخور تنگ شده بود.
             آخه نصف شبا صدات صدای خودت نیست...
می خوام اعتراف کنم همون یه جمله برای آروم کردنم کافی بود...
می خوام اعتراف کنم...

                                                                                                   پیشی 
 

من...
تو...
ما...  
               این جا...
                آن جا...
                به فاصله یک قاره...
                دور از همیم آیا؟

نه
نزدیک تر از نزدیکی هاییم...
و بینمان هیچ نیست،
جز عشق...
که نزدیکمان می کند.

بی فاصله عشق، عشق نیست...
 شاید عادت است،
یا وابستگی...

بین ما تنها عشق است و عشق است و عشق...
که روز به روز افزون می شود،
و دلم ذوب می شود از گرمایش...

تو که حرف می زنی،
من گوش می سپارم...
کاش بدانی که گوش می دادم،
که دلم برایت پر می کشید،
که گرفت از غصه هایت،
که درآغوشم بودی و من می شنیدم...
هیچ نداشتم بگویم،
نتوانستم پاسخ دهم به دل دریاییت...

فقط می گویم:
 همه دلتنگی ها و بی تابی ها و نگرانی ها،
با کنار هم بودن شاید ساده شود و قابل تحمل...

می دانم که می دانی،
حرف هایم تکرایست...
فقط برای این است که بدانی من هم می دانم،
و دوستت دارم...

                                                                                             پیشی

مهربانم،

نمی دانم کلمات می توانند بگویند چه قدر دوستت دارم؟

نه، هیچ کلمه ای نیست که بیان کند عشقم را...

می دانی که تو را بیش از آنچه بتوانم بگویم دوست دارم.

بیشتر از تمام بوده ها و نبوده ها،

و همه آرزوها...  

مهربانم،

عشق به تو لحظه لحظه وجودم را لبریز می کند.

این عشق بی پایان است،

هر روز بیشتر می شود و من هر روز می پرسم،

مگر می شود تو را بیش از این دوست داشت؟

و روز بعد می بینم که آری، می شود...

گاهی فکر می کنم من چه کرده ام که این عشق پاداشم بوده؟

چه طور به خدا بگویم شاکرم برای داشتنت...

مهربان ترینم،

هر چه بنویسم کم است...

بیش از این نمی نویسم...

فقط می گویم:

                           دوستت دارم

                                     و همیشه دوستت دارم...

                                                                                                                 پیشی

اینجا

کنار این بی تابی ها

که تو را می خوانند؛

کنار این بی پروایی ها

که عشق می سرایند؛

رویایی است

که رویا نیست؛

و گلی

که گل نیست؛

و من،

در آغوشش.

لب هایم را به نفس هایت دوخته ام.

اینجا

کسی نیست انگار

دنیایی نیست انگار

تویی

و من

و عشق

و گرمایی به بی همتایی تو...

                                                    جوجو

سه ماه است هر روز و هر شب در فکر و روح و جانمی...

سه ماه است رنگین کرده ای لحظه هایم را...

سه ماه است شده ای تمام ناتمامم...

سه ماهگی ما شدنمون مبارک جوجو.

آرزو می کنم ماه ها و سال ها کنار هم باشیم.

                                                                                                    پیشی