دوستت دارم
به خاطر دوستی
به خاطر عشق
و به خاطر محبت...

همیشه دوستت دارم
به خاطر همه روزهایی که بودی
و تنها نبودم....
 

به خاطر اعتمادت
و صداقتت

به خاطر گوش هایت که شنواست
و شانه هایت که محکم است
و آغوشت که گشوده است
و صدایت که آرامش بخش تر است از هر صدایی...

همیشه دوستت دارم
برای همیشه
تا ابد

و باز هم دوستت دارم....

                                                                                                 پیشی

جوجو

می خواهم با تو زمزمه کنم
لحظه ها را
با تو لحظه ها طعم دیگری دارند

                             خورشید چون همیشه طلوع می کند
                             این طلوع اما
                             طلوع دیگری است
                             رنگین کمان زیباتر است از قبل
                             و باران
                             پر می کند وجودم را از لذت

به خاطر همه زیبایی ها
با تو می مانم
تا بسازیم جهانمان را
پرش کنیم از آنچه می ستاییم
و ناممکن ها را ممکن سازیم

                              زندگی ام با تو پرمعناست
                              واژه هایم عمیق
                              شعرم پرامید
                              و لحظه هایم رنگین

                              دیگر چه می خواهم؟

                                                                                               پیشی

در آغوش تو می گیرم بهاری را که سپید روزهایی در یادش بودم. 
تو آغاز خواب نیستی یا رویا

من بیدارم نه در رویا
کسی نیست انگار 

و من تورا و تو مرا مشق عشق می دهیم 
و سر انجام غباری را می زداییم 
که حتی رنگین باران های سیل آسا برش غربتی بوده اند.
من به زبانم می گویم خلسه ای نیست
بگذار تا آرام گیریم
خلوت بی رنگی ما نیز از آن ماست

اگر فقط یک بار به چیزی بنگریم 
که حتی ماه نیز به آن نیندیشید. 
به عشق...

زندگی آغازی و پایانی و بهاری نیست 
که تنها بگذرانیم و نگوییم که چگونه به آن خندیدیم.

غربتی است از فراسوی آسمان ها آمده
که چه کنم های زرد ما را مشق دهد
حتی غروب نیز با تو دلم آرام است.
و با عشق....
و تو چون بارانی بهاری هستی 
و من برفی زمستانی.
غبار آلودگی ام را نیز تو ببخش
اگر فرصت جانکاهی بر باده بی باره گشته ام را گم کرده ام.

هستی بر هستی ات مهتاب وار می رقصد 

که تو لبریز پروازی.

 
نمی توانم آن گونه که بایدم چیزی بگویم
 نمی توانم آن گونه که بایدم چیزی بگویم
اما
اما باور کن
 نه به سياهي اين تار شب
که به سپيدي روزگاري که مي آيد
بر کف بي بهانه ام
از دستانت رنج مي زدايم 
و فرياد بر مي آرم
که اي آسمان اين دروغين شب ها
نيک بنگريد
که کسي هست کنارم که بلندايش
از بلنداي آبيت
بلند پرواز تر است
که کسي هست که بداند عشق چيست
و من
و من تمام خويش را
تمام احساسم را 

تمام روح بي روحم را
به او مي دهم

تمام عشقم را

او
او تمام ناتمام من است
و مي غرم که تويي کنارم
و فريادم را به گوش تمام آدم ها خواهم رسانيد
که تمام ناتمام اينجاست
کنار من.
زيبا و مغرور.

تا شمع تو افروخته پروانه شدم
با صبر ز دیدن تو بیگانه شدم
در روی تو بی قرار شد مردم چشم
یعنی که پری دیدم و دیوانه شدم

اما ديگر مني است
نمي دانم چگونه گفتم من

ديگر مني نيست
من شده ام تو
 تنها تو
و اين آغازي است
آغاز راهي که مي انجامد
به
عشق...
تنها عشق... 

و تو

همين
تمام من تنها تو شده اي و بس...