نمی دونی وقتی پست نه ماهگیمونو دیدم چه حالی شدم...

همه جور حسی اومد سراغم ولی 

بیشتر از همه خجالت کشیدم. آخه من نه ماهگیمونو یادم رفت. آخه خیلی وقته این جا
هیچی واست ننوشتم.

جوجویی ببخش که گاهی پیشیت فراموش کار می شه. ببخش که  غر می زنه و زود عصبانی
می شه و معمولا به حرفت گوش نمی کنه و تو غصه می خوری...

جوجویی پیشی دوست داره خیلی زیادتر از اونی که فکرشو کنی...

مرسی که همه روزای این نه ماه و نیم پیشم بودی و مواظبم بودی. مرسی که همیشه به حرفام
و غرغرام گوش دادی. مرسی که باهام خیلی جاها اومدی و مرسی که همیشه کاری کردی که بهت افتخار کنم...

بهترین چیزا رو همیشه واست آرزو می کنم. چون تو بهترین چیز زندگی منی...

                                                                                                                 پیشی

زیاد فکر کردم که تو را برای چه می خواهم ....چه چیزی را می خواهم با تو تجربه کنم ؟؟؟

ایا من و توو دریا به هنگام طلوع یا غروب خورشید اینقدر خواستنی است؟

 یا قدم زدن با تو در باران غمگین پاییزی ....یا برف بازی شادمانه ی ما وقتی که گلوله های برف را پر از عاشقانه هایمان می کنیم و به سوی هم پرتاب...؟؟؟

 یا خیره شدن در نی نی چشمانی که همه ی آسمان من در اوست؟؟

بوسیدن لبهایی که سرچشمه ی شرابهای آسمانی است؟

و حس کردن دستانی که مهربانی اهورایی را در رگهای سرد من جاری می کند؟

براستی من تو را برای چه می خواهم؟برای همآغوشی ناگزیر ببرهای وحشی تنم با مارهای خوش ترکیب پیکر بیقرار تو؟

برای کودکانی که از من و تو زادن را می طلبند و نام پدر و مادر برای من و تو؟

برای چه دیوانه وار بر دیوارهای اتشین دلم چنگ می زنم و تو را صدا می کنم؟

زیاد فکر کردم....شاید برای یه شب سرد زمستان می خواهمت....که من باشم و تو باشی و هیچ....برای اتشی و فنجان گرم و دستهای گرمتر ما...و گم شدن در اغوش مهربان تو تا ابد....برای صبحی که چشمان من فقط بر چهره ی نازنین تو باز شود و رخوت بی مانند خواب دوباره ...وقتی که در آغوش من پناه می گیری و سرانگشتان عاشق من خطوط صورتت را نوازش می کند...یا غروبی که با همیم و دلتنگی مرا خرد نمی کند ....چرا که دلیلی برای دلتنگیم نیست...شاید تو را برای خودم می خواهم .....که احساس کنم خوشبخت تر از من کسی نیست و کاشف واقعی مرزهای ناشناخته ی روح تو تنها من بوده است...که حست کنم و با هم ترانه هایی را بشنویم که من در نبودت باآانها زندگی کرده ام...

اما...

اما دوستت دارم نه به به خاطر اینها نه به خاطر تمام آن چیزهایی که می گویم و می خواهم ....

دوستت دارم به خاطر اینکه تو ، تو هستی. تو همان تمام نا تمام من همان نیمه گم شده ام، دوستت دارم چون تو خودت هستی بی هیچ چیز دیگر... دوستت ارم آن چنان عاشقانه که تنها مای بزرگمان به آن اندازه ست........دوستت دارم.

نه ماهگیمون مبارک

            جوجو                                                                          

می بینی چه قدر زود گذشت....

داشتم فک می کردم. همه چی مثل یه فیلم از جلو چشام گذشت.

 لحظه های خوب لحظه های خیلی خوب لحظه های شادی لحظه های دوری...

داشتم فک می کردم همچینم زود نگذشتا.

یاد اون شلوار پاره من توی اون رستوران.

یا اون عکسها و شبها. شبهایی که به صب وصل می شدن.  یادشون به خیر.

روزها داره می گذره پیشی. می بینی تند و تند می گذره.

الان انگاری یه مای گنده گنده دارم که هی همین طور داره گنده تر می شه.

دوست دارم پیشی خانم خوشکلم. خیلی خیلی زیاد.

هشت ماهگیمون که مبارک ایشالا جشن هشت سالگی.

کلی دلم برات تنگ شده ها......

                                                                                      جوجو

آخر مگر می شود حوصله کرد؟

نه!

باور کن نمی شود...

آن همه این ثانیه های زنجیر وار را.

                                              جوجو

سرآغاز آب بود؛

       و خاک و سنگ،

       و من.

تا تو آمدی...

آغاز سرآغاز.

             - بهانه ای نیست.

               یا دلیلی برای هر آنچه نیست -

تا تو آمدی...

       من نیز از آب آمدم؛

       که سنگ آب شد؛

       و خاک من؛

       غبار از تن و من از تن.

و من...

آکنده از تو؛

تا تو آمدی.

                                         جوجو

                                                        جوجو

جوجویی، یادت می یاد شش ماه پیش،

یه شب انقدر شجاع شدیم که حرف دلمونو بزنیم؟

چقدر خوشحالم که اون شب خجالت نکشیدیم...

شش ماهگی ما شدنمون مبارک. 

درضمن مرسی از کادو. دیدی یادت رفت توش برام یادگاری بنویسی؟

همیشه دوست دارم. هرجا که باشم....

                                                                                                پیشی

پنج ماه پیش،
در شبی مانند همه شب ها، 
من و تو دیگر نبودیم،
و تنها یک ما بود ...

شروع کردن زیبا بود و ساده،
به سادگی خوردن یک گاز بستنی،
به سادگی یک لبخند کودکانه...

پنج ماه گذشت...
به همان سادگی شروعش،
هنوز هم زیباست و تازه،
و  پر از دوست داشتنی ها...

بهترینم،
دوستت دارم. می دانی؟
پنج ماه است که هر لحظه بیشنر دوستت دارم.

                                                                                 پیشی

پ.ن. ۳ روز دیگه پیش همیم.