پنج ماه پیش،
در شبی مانند همه شب ها، 
من و تو دیگر نبودیم،
و تنها یک ما بود ...

شروع کردن زیبا بود و ساده،
به سادگی خوردن یک گاز بستنی،
به سادگی یک لبخند کودکانه...

پنج ماه گذشت...
به همان سادگی شروعش،
هنوز هم زیباست و تازه،
و  پر از دوست داشتنی ها...

بهترینم،
دوستت دارم. می دانی؟
پنج ماه است که هر لحظه بیشنر دوستت دارم.

                                                                                 پیشی

پ.ن. ۳ روز دیگه پیش همیم. 

این روزها گرم گرمم

به آغوشت می اندیشم...

نگاهت که می کنم خیره خیره

پرواز می کنم

و تو

اینجایی

در آغوشم

و من

گرم گرمم

به آغوشت می اندیشم....

                                       جوجو

گفتنش بهانه نمی خواهد،

هرچقدر بگویی هنوز تازه است و شنیدنی...

بارها گفته ام و شنیده ام و باز می گویم و می گویم و می شنوم...

همیشه دوستت دارم

بی بهانه و دلیل.

نه که دلیل ندارد، دارد.

بهانه های کوچک و بزرگی دارم برای دوست داشتنت،

ولی چه بهانه ای بزرگ تر از این که تو، تویی... 

                                                                                                  پیشی

کسی نیست.

کسی نیست انگار.

باز من مانده ام و بی تابی.

کسی نیست انگار.

و من

در آغوشت،

بهانه هایم را به نگاهی باخته ام.

هیچ می دانستی؛

تمام این روزها خوابهایم،

از آن توست.

و تو

می دانم؛

که اینجایی.

نگاه که می کنم تنم را،

تن بی تنم را،

تو را که ایستاده ای؛

غرور آباد عشقم  را می بینم.

                                                                         جوجو

پیشی نوشت: از جوجو پرسیدم غرور آباد عشق یعنی چی؟ اونم توضیحات جامع و کاملی داد که دیدم حیفه همراه این شعر یادگار نمونه. این است آن توضیحات:

به روستا مي گن آبادي، يه جايي مثل سرزمين، اما سر زمين پر از سبزي و زيبايي 

فرض کن کوير رو. تو کوير هيچ جا آب نيست. حالا اگه يه جا آب پيدا بشه اونجا سرسبز مي شه. اونجا آبادي مي گن بهش. انگاري که توي يه برهوت همين يه تيکه از سرزمين خدا سر سبزه اين آباديه ديگه. حالا توي اين آبادي که اينجا داريم، به جاي سرسبزي اون آبادي مذکور توي کوير، عشق داريم. يعني که توي دنيا که عشق نمي توني پيدا کني، يه جايي هست که عشق پيدا کردي و آباد شده. به خاطر وجود عشقه که آباد شده. اما غرور: اين آبادي که با عشق آباد شده هرجايي نيست که، کميابه. نمي شه به راحتي پيداش کرد. برای همين بهش غرور مي ورزي. به آبادي عشقت مغروري، مغروری که اين آبادي رو داري و عضوی از اين آبادي هستي.

                                            جوجو

نمی دونم دیشب چی شد،
نمی دونم چرا انقدر بهونه گرفتم،
نمی دونم دلم از چی و از کی پر بود،
نمی دونم اون گریه ها برای چی بود،
نمی دونم اون همه اشک از کجا اومد،
نمی دونم چرا وقت خداحافظی با غصه رفتم،
نمی دونم چرا تو رو با غصه هام غصه دار کردم،
نمی دونم...

می دونم که نباید این جوری می شد،
می دونم باید از اول حرف می زدم،
می دونم باید در جواب سوالت می گفتم آره،
                  سؤالی که پر از عشق بود و چند بار ازم پرسیدی،
                 پرسیدی می خوام گریه کنم؟ 
                و من هربار گفتم نه درحالی که تو دلم طوفان به پا بود...
می دونم خوابت می یومد ولی به گریه هام گوش دادی،
می دونم روزت در نگرانی گذشت،
می دونم... 

می خوام اعتراف کنم دلم برای صدای شیطونت که بهم گفت غصه نخور تنگ شده بود.
             آخه نصف شبا صدات صدای خودت نیست...
می خوام اعتراف کنم همون یه جمله برای آروم کردنم کافی بود...
می خوام اعتراف کنم...

                                                                                                   پیشی 
 

من...
تو...
ما...  
               این جا...
                آن جا...
                به فاصله یک قاره...
                دور از همیم آیا؟

نه
نزدیک تر از نزدیکی هاییم...
و بینمان هیچ نیست،
جز عشق...
که نزدیکمان می کند.

بی فاصله عشق، عشق نیست...
 شاید عادت است،
یا وابستگی...

بین ما تنها عشق است و عشق است و عشق...
که روز به روز افزون می شود،
و دلم ذوب می شود از گرمایش...

تو که حرف می زنی،
من گوش می سپارم...
کاش بدانی که گوش می دادم،
که دلم برایت پر می کشید،
که گرفت از غصه هایت،
که درآغوشم بودی و من می شنیدم...
هیچ نداشتم بگویم،
نتوانستم پاسخ دهم به دل دریاییت...

فقط می گویم:
 همه دلتنگی ها و بی تابی ها و نگرانی ها،
با کنار هم بودن شاید ساده شود و قابل تحمل...

می دانم که می دانی،
حرف هایم تکرایست...
فقط برای این است که بدانی من هم می دانم،
و دوستت دارم...

                                                                                             پیشی

مهربانم،

نمی دانم کلمات می توانند بگویند چه قدر دوستت دارم؟

نه، هیچ کلمه ای نیست که بیان کند عشقم را...

می دانی که تو را بیش از آنچه بتوانم بگویم دوست دارم.

بیشتر از تمام بوده ها و نبوده ها،

و همه آرزوها...  

مهربانم،

عشق به تو لحظه لحظه وجودم را لبریز می کند.

این عشق بی پایان است،

هر روز بیشتر می شود و من هر روز می پرسم،

مگر می شود تو را بیش از این دوست داشت؟

و روز بعد می بینم که آری، می شود...

گاهی فکر می کنم من چه کرده ام که این عشق پاداشم بوده؟

چه طور به خدا بگویم شاکرم برای داشتنت...

مهربان ترینم،

هر چه بنویسم کم است...

بیش از این نمی نویسم...

فقط می گویم:

                           دوستت دارم

                                     و همیشه دوستت دارم...

                                                                                                                 پیشی